و پايبندترين آنان نسبت به اصول دينى بودند . بندگى خداوند را بر هر كارى مقدم مىداشتند ، بردبارترين و خوددارترين مردم بودند ، بدى را با نيكى و گذشت پاسخ مىدادند ، بخشنده‌ترين مردمان بودند و بيش از همگان در پى دلجويى و كمك مادى و معنوى به فقيران و درماندگان بودند و نقشى مهم در بهبود زندگى آنان ايفا كردند ، در بسيارى از مناطق اسلامى ، وكلاى تام الاختيارى نصب كرده و به آنان دستور داده بودند كه حقوق شرعيّه را كه از شيعيان دريافت مىكنند در راه تخفيف آلام فقرا و بهسازى معيشت آنان خرج كنند ، ليكن در همان حال ، ايشان زندگى فقيرانه‌اى داشتند و بدون كمترين توجهى به جلوه‌هاى فريبندهء دنيا مانند پدران خود از متاعهاى زودگذر دنيا روى گردانده به خداوند و خانهء آخرت توجه كرده بودند . راويان و تاريخ‌نويسان براى ما نقل مىكنند كه : همهء مردم آن روزگار در تكريم و بزرگداشت امام مىكوشيدند و او را بر تمام علويان و عباسيان مقدم مىداشتند و به فضيلت و بزرگوارى ايشان معترف بودند . هنگامى كه حضرت وارد دربار خليفه عباسى مىشد وضيع و شريف ، كشورى و لشكرى ، دوست و دشمن براى ايشان به پا مىخاستند و ايشان را ارج مىنهادند . وزيران ، دبيران ، فرماندهان سپاه و تمامى اعضاى دولت و دستگاههاى حكومت به ديدهء احترام به ايشان مىنگريستند و در تجليل ايشان كوشا بودند . فتح بن خاقان - صدر اعظم وقت و نخست‌وزير دولت متوكل - امام را مقدم داشته به فضل و كمال ايشان اعتراف مىكرد و ايشان را بالاتر از تمام شخصيتهاى بارز علمى آن روزگار مىدانست . احترام مردم به امام و بزرگداشت ايشان پيامد طبيعى ديانت ، صلاح ، پرهيز از دنيا ، اخلاص براى حق ، عبادت و فناى در بندگى خدا شدن ايشان بود . ايشان خود را « بقية اللّه » در زمين و تنها نمايندهء جدشان رسول اكرم - صلّى اللّه عليه و آله - مىدانستند . ايشان همچنين نقشى سرنوشت‌ساز در عالم اسلامى ايفا